Μια site-specific performance εμπνευσμένη από κείμενα ανθρώπων με ψυχιατρική εμπειρία που έχουν νοσηλευτεί στο Ψ.Ν.Α«Δρομοκαΐτειο». Η παράσταση πραγματοποιείται στο ιστορικό κτήριο του Αγίου Ισίδωρου που ανοίγει για πρώτη φορά μετά από 40 χρόνια παύσης της λειτουργίας του. Η πτέρυγα Άγιος Ισίδωρος υπήρξε ο κατεξοχήν χώρος περιορισμού και απόλυτης απομόνωσης για τους ασθενείς που αποκαλούνταν «τα ανήσυχα». Το κτίριο αντανακλά τις παλαιότερες, αυστηρές αντιλήψεις της ψυχιατρικής για τον έλεγχο της συμπεριφοράς. Ασφυκτική αίσθηση του εγκλεισμού, βαριές σιδερένιες πόρτες με μικρές θυρίδες για την επιτήρηση και το φαγητό, πλύσιμο με μάνικα, παράθυρα χωρίς πρόσβαση, ψηλά στον τοίχο με πυκνά κάγκελα κι ολότελα γυμνοί τοίχοι συνέθεταν ένα περιβάλλον πλήρους αποκοπής από τον έξω κόσμο. Η αρχιτεκτονική αυτή κατέστησε τον χώρο ένα ζωντανό αποτύπωμα του πόνου και της μοναξιάς. Το κτήριο σφραγίστηκε μετά από τη διεθνή κατακραυγή και με τη ψυχιατρική μεταρρύθμιση στη δεκαετία του ’80.

[συντελεστές]